13. marca 2013 roku, w drugim dniu konklawe, biały dym z komina na Kaplicy Sykstyńskiej oznajmił wybór nowego Papieża. Został nim argentyński kardynał Jorge Mario Bergoglio, który przybrał imię Franciszek.

Według tradycji, pierwszym przywódcą Kościoła był Święty Piotr, pochodzący z terenów obecnego Izraela, czyli z kontynentu azjatyckiego.

Według tradycji, pierwszym przywódcą Kościoła był Święty Piotr, pochodzący z terenów obecnego Izraela, czyli z kontynentu azjatyckiego.
Święty Piotr, czyli Szymon Piotr, to Apostoł Jezusa Chrystusa. Jego data urodzenia jest nieznana, zmarł około 64 roku n.e. Jako rybak został powołany przez Jezusa nad jeziorem Genezaret. Nazwany został Kefas, czyli Skała. Został przywódcą pierwotnego Kościoła, stał na czele wspólnoty w Jerozolimie. Chrystus powierzył mu władzę nad pierwszymi wyznawcami. Piotr wygłaszał mowy w imieniu apostołów i całej wspólnoty chrześcijańskiej. Był przynajmniej dwukrotnie więziony, najprawdopodobniej w rzymskim Więzieniu Mamertyńskim (Carcer Mamertinus). Podróżował do Antiochii, Koryntu i północnych prowincji Azji Mniejszej. Świętemu Piotrowi przypisuje się autorstwo 2 listów Nowego Testamentu, Jego losy opisują Ewangelie oraz Dzieje Apostolskie.
Święty Piotr zginął śmiercią męczeńską w Rzymie, na miejscu tzw. Cyrku Nerona, czasie prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Nerona. Został ukrzyżowany na Wzgórzu Watykańskim. Najprawdopodobniejszą datą śmierci jest dzień 13 października 64 roku n. e. Apostoł pochowany został w grobowcu senatora Marcellusa. Na tym miejscu postawiono początkowo kościół, który z czasem przekształcił się w Bazylikę Świętego Piotra. Prowadzone w XX wieku prace archeologiczne potwierdziły, iż w najstarszej części Grot Watykańskich znajduje się grób Apostoła.


Obecny papież przyjął imię Franciszka. Najsłynniejszym świętym o tym imieniu był Święty Franciszek z Asyżu. Urodził się w Asyżu, we Włoszech, w 1182 roku. Był synem bogatego kupca bławatnego, Pietro di Bernardone. Jako młody człowiek brał udział w potyczkach wojennych, rok spędził w niewoli. Wtedy też nastąpiło jego nawrócenie. Następnie w kościele Świętego Damiana (San Damiano) mężczyzna usłyszał głos Chrystusa nawołującego go do „naprawy domu”. Franciszek przeznaczył dochody ojca na naprawę odbudowanie zrujnowanego kościółka. Ojciec, Pietro di Bernardone, nie mógł pogodzić się z tym, iż syn rezygnuje z ziemskich dóbr i wybiera drogę zakonnika. Więził nawet syna, aby ten zastanowił się nad swoim życiem. Franciszek jednak prowadził życie ascetyczne i wkrótce znalazł rzesze naśladowców, a papież Honoriusz III zatwierdził jego Regułę Braci Mniejszych. Zakonnik wprowadził także do tradycji kościelnej oraz do całej kultury tradycję szopki bożonarodzeniowej.
Wyniszczony licznymi chorobami Franciszek zmarł 3 października 1226 roku. Jego życzeniem było spocząć na najsmutniejszym miejscu w Asyżu, czyli na tzw. Piekielnym Wzgórzu. W owym czasie było to zwyczajowe miejsce wykonywania kary śmierci. Papież Grzegorz IX przejeżdżając przez Asyż kanonizował Franciszka a następnie położył na Wzgórzu Piekielnym kamień węgielny pod budowę bazyliki ku czci Świętego. Budowa niższej części świątyni została ukończona już po kilkunastu miesiącach. Obecnie bazylika składa się z kościoła górnego i dolnego, gdzie znajduje się także zejście do miejsca pochówku Świętego Franciszka.
Postawę świętego Franciszka charakteryzowała radosna, prosta wiara, zasada ubóstwa i braterstwa a także afirmacja życia mająca swój początek w obcowaniu z przyrodą.

Jorge Mario Bergoglio SJ (ur. 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires), argentyński duchowny katolicki, arcybiskup Buenos Aires i tym samym Prymas Argentyny, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego.
Po obronie dyplomu z chemii rozpoczął studia w seminarium w Villa Devoto koło Buenos Aires. 11 marca 1958 roku wstąpił do zakonu jezuitów i kontynuował naukę w zakonnych domach studiów; w nowicjacie w Chile zgłębiał nauki humanistyczne, w Colegio Maximo San José w San Miguel koło Buenos Aires obronił licencjat z filozofii, w Colegio de la Immaculada w Santa Fe studiował literaturę i psychologię, a w Colegio del Salvador w Buenos Aires teologię. Przyjął święcenia kapłańskie 13 grudnia 1969 roku, a ostatnią profesję złożył 22 kwietnia 1973 roku. Był mistrzem nowicjatu w Villa Barilari, profesorem Wydziału Teologii i rektorem Colegio Maximo San Jose w San Miguel, członkiem konsulty prowincji zakonnej San Miguel, prowincjałem Argentyny (1973–1979). Po pobycie w Niemczech pełnił funkcję dyrektora duchownego Colegio del Salvador w Cordobie i ponownie rektora Colegio Maximo San José w San Miguel.

20 maja 1992 roku został mianowany biskupem pomocniczym Buenos Aires, sakry biskupiej udzielił mu 27 czerwca 1992 arcybiskup Buenos Aires kardynał Antonio Quarracino; w czerwcu 1997 roku promowany na arcybiskupa-koadiutora tej archidiecezji, objął rządy 28 lutego roku następnego, po śmierci kardynała Quarracino. W listopadzie 1998 został jednocześnie ordynariuszem dla wiernych rytów orientalnych, mieszkających w Argentynie (bez własnego ordynariusza). Pełnił funkcje Wielkiego Kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Argentyny oraz wiceprzewodniczącego Konferencji Episkopatu Argentyny.

Brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, w tym w sesji specjalnej poświęconej Kościołowi w Ameryce w listopadzie i grudniu 1997 roku. W lutym 2001 roku Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając tytuł prezbitera S. Roberto Bellarmino. Kardynał Bergoglio był wymieniany w gronie tzw. papabile, potencjalnych faworytów do następstwa po zmarłym w kwietniu 2005 roku Janie Pawle II.

W latach 2005-2011 (dwie kadencje po trzy lata) był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Argentyny (Conferencia Episcopal Argentina).

fot. Peter Macdiarmid/Getty Images